Bevalling

BEVALLINGSVERHAAL #1

Hi!

Vandaag neem ik je mee naar 28 mei 2016. Dit was namelijk DE dag dat onze zoon Riv werd geboren. Mijn allereerste bevalling.

Van kinderwens naar zwangerschap

Ik ben 24 wanneer wij er bewust voor kiezen een kindje te willen. We kunnen ons geluk niet op dat het na 2 maanden raak is! Ik doe mee aan Moeders voor Moeders. Kleine moeite, héél groot gebaar!

Een van de eerste echo’s. Bizar dat dit wezentje in mijn buik groeit.

Mijn zwangerschap verloopt volgens het boekje. Noem me een tikkeltje naïef, maar ik fiets er onbezorgd doorheen. Heel bewust kiezen we ervoor om géén combinatietest te laten doen. Als ik eenmaal op de bank lig voor de 20 weken echo vind ik het toch wel een beetje spannend. Het leuke gevoel om weer even naar ons kindje te spieken overheerst. We wisten al dat we een jongetje krijgen, maar laten de echoscopiste toch maar even goed kijken.

18 weken zwanger. We zijn een weekend op babymoon naar Londen.

Ik ben op 24 mei 2016 uitgerekend. Hoe leuk ik het ook vind om een kleine baby in mijn buik te hebben en zijn getrappel te voelen, zo klaar ben ik er op het einde ook wel mee. Ik houd veel vocht vast en wil mijn zoon -whooo wat klinkt dat- gewoon ontmoeten!

Ik heb gekozen voor een thuisbevalling. Mijn moeder deed dat ook, dus in die zin weet ik niet beter. Het lijkt me gewoon heel prettig om in je eigen omgeving te zijn en als er toch een reden is om naar het ziekenhuis te moeten is dat ook helemaal prima. Het ziekenhuis is dichtbij.

38 weken. Bolle buik, bolle toet!

24 mei komt langzaam aan dichterbij. Met mijn verloskundige maak ik afspraken hoe het er uit gaat zien na de 40 weken. We maken een afspraak om mij te laten strippen op 28 mei. Maar zo ver komt het niet…

De bevalling begint!

Het is 28 mei 2016. Ik ben 40 weken en 4 dagen zwanger.
’s Nachts rond 2:30 uur word ik wakker. Ik heb de laatste tijd wel vaker een menstruatie achtig gevoel, en ik weet dat die bevalling nadert. Dus hier schrik ik nog niet zo van. Echter worden ze vrij snel heftiger, duren ze langer en komen ze sneller achter elkaar. Ik begin zelf te timen met de weeëntimer app. Als ik echt denk dat het is begonnen, maak ik toch Stephan maar wakker die direct in de alerte stand zit. Als ik al ruim een uur weeën heb die iedere 5 minuten komen, bellen we de verloskundige. Ze komt begin van de ochtend. Nog maar net 1 cm ontsluiting. Ik had wel zoiets verwacht, ik ben nog vrij nuchter. We spreken af dat ze ’s middags weer langs komt.

Ze is de deur nog niet uit of ik krijg het een stukje zwaarder. Ik moet de weeën echt weg puffen en het lukt me niet meer mijn rondjes te lopen wat vannacht zo goed hielp. Ik ga douchen en vraag Stephan  toch maar om de verloskundige weer te bellen. Ze maakt haar visite af en komt er dan aan. Ik durf niet onder de douche uit te komen, ik kan de weeën daar zo fijn opvangen. De verloskundige komt bij me zitten in de badkamer, coacht me op mijn ademhaling en dan is het iets beter te doen. Ze wil graag kijken hoe het ervoor staat met mijn ontsluiting, maar dat betekent toch echt dat ik onder de douche uit moet komen. Eenmaal op bed blijkt dat ik al op ruim 5/6 cm zit! Yes, was die pijn toch ergens goed voor! Mijn vliezen staan op knappen vertelt ze me, en pats! Daar gaan ze. Een kleine tegenvaller is het toch wel dat mijn vruchtwater niet helder is. De kleine heeft erin gepoept. We moeten dus naar het ziekenhuis. We pakken onze spullen en gaan die kant op. Ik heb van te voren helemaal geen rondleiding daar gehad dus ik heb geen idee waar ik terecht ga komen. Van de hele autorit er naar toe kan ik me ook vrij weinig herinneren.

Eenmaal in het ziekenhuis

Het is inmiddels 11:30 uur. Mijn bevalling is medisch geworden en mijn verloskundige hoeft er dus niet bij te blijven. Ik ben haar nog steeds dankbaar dat ze dat wel heeft gedaan. Het was voor Stephan lastig tegendruk te geven op mijn rug, maar zij weet precies wat voor mij prettig is. Aan de monitor ziet Steef ook de weeën van de andere bevallende vrouwen op de afdeling. Gekscherend zegt hij: woow, je gaat wel het hardst van iedereen! 14:30 uur is het bijna niet meer te houden. Mijn hele lijf wil die baby er uit. Ik heb 9 cm ontsluiting dus ik mag nog niet persen. Mijn eigen verloskundige zegt dat ik mijn lijf mag volgen en het mag laten gaan. Mijn hele buik golft van boven naar beneden, zo bizar om mee te maken! Niet veel later mag ik dan echt mee gaan persen. Dit vond ik het fijnste deel van de bevalling, nu ben ikzelf ook deels in charge. Het ging super goed, ik werd aangemoedigd door iedereen in de kamer en 37 minuten later is onze zoon geboren. Daar is hij dan! Onze Riv.

Trotse papa met zijn zoon!

Hoe kijk ik er op terug?

Wauw, wat een ervaring. Het is niet gegaan zoals ik van te voren had bedacht, want ik wilde graag thuis bevallen. Maar desalniettemin vond ik het een prachtige ervaring. De clichés die ik van te voren zo vervloekte blijken gewoon echt waar te zijn. En toen die kleine frummel op mijn buik lag, was ik inderdaad de pijn grotendeels alweer vergeten. Wat is dit mooi!

We moesten 4 uurtjes blijven ter observatie, in verband met het meconiumhoudend vruchtwater. In die tijd heb ik lekker gedoucht, papa veel met Riv geknuffeld en zijn de opa’s en oma’s langs geweest. De 4 uur vlogen zo voorbij. Toen konden we lekker naar huis en begon het échte leven met zijn drietjes.

 

Hoe was jouw bevalling? Kijk je er positief op terug?
Laat gerust een reactie achter, ik ben benieuwd naar jouw verhaal.

xoxo Marissa 2

2 Comments

  1. […] ik dan ook thuis bevallen? Mijn eerste bevallingsverhaal heb ik al met jullie gedeeld en kun je hier teruglezen. Mijn bevallingsverhaal van Vieve volgt later […]

  2. […] Lees ook: Bevallingsverhaal #1 […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.