Werk

Brief aan het vergeten kind

Vandaag geen plog van afgelopen week. Nee vandaag besteed ik wat aandacht aan een maatschappelijk item. Namelijk de week van het vergeten kind. Ieder jaar van 29 januari tot en met 4 februari is het de week van het vergeten kind. Dan wordt er aandacht gevraagd voor kwetsbare kinderen in Nederland en dat wordt rondom een speciaal thema gedaan. Dit jaar is het thema:

Een thema dat dichtbij mij staat omdat ik in zo’n opvanglocatie werk en heel veel doorplaatsingen van kinderen mee maak in mijn werk. Op de laatste dag van de week van het vergeten kind, een brief, speciaal voor alle vergeten kinderen.


Lief vergeten kind,

Daar ben je dan. Vanuit je warme nest thuis ben je ineens op onze groep komen wonen. Je hebt eerst 28 dagen op de crisis doorgebracht en nu mag je weer al je spullen inpakken om naar een wat vastere plek te verhuizen. Misschien blijf je een aantal jaren bij ons, misschien maar een paar maanden. Wie zal het zeggen? En waar zul je daarna heen gaan? Ook dat perspectief wisselt nog wel eens tijdens jouw behandeling.

Je woont ineens met 7 anderen op een groep. Al mag ik dat van jou niet zeggen. Je woont namelijk niet bij ons, maar je verblijft bij ons. En gelijk heb je hoor. Jij bent natuurlijk het liefste thuis, ondanks dat het daar ook écht niet altijd goed gaat.

Misschien is dit nog maar het begin van jarenlang verblijf op woon- en behandelgroepen. Want bijna ieder plekje is maar tijdelijk. Ik hoop dat je een beetje je plekje vindt op de groep waar je nu bent. En ik hoop dat je het durft te vertellen als er iets is waar je mee zit. Want stille kinderen op de groep, die worden helaas zo snel over het hoofd gezien. Als je stil bent dan zal het wel goed zijn. De luidruchtigen, de raddraaiers, daar zijn we vaak het drukst mee. Zo druk… dat we jou vergeten, lief vergeten kind.

Met een beetje geluk gaat het beter met je en leer je nieuwe dingen aan bij ons. Dingen die je onthoudt en die je kunt gebruiken in jouw dagelijks leven. Dingen die jou helpen om te gaan met de problematiek die je hebt. Maar als het beter gaat, betekent het ook dat we op zoek gaan naar een nieuw plekje voor jou. Een plekje waar je weer andere dingen kunt leren dan bij ons. En zo komt daar dan die dag, dat jij alle spullen uit jouw kamertje weer in dozen en tassen stopt. Op naar een nieuwe plek, misschien een nieuwe school waar je weer helemaal opnieuw moet wennen. Hopelijk zijn jouw ouders er ook, om te helpen jou te verhuizen. Want ook dat is niet altijd vanzelfsprekend.

Ik zwaai je uit en wens je het allerbeste. En diezelfde middag nog, wordt jouw kamertje weer gevuld door een ander vergeten kind. Een kind dat al zoveel instellingen heeft gezien. Met hem gaat het op en af. Hij zat in een gesloten setting, maar daar ging het goed genoeg, en moest de machtiging voor gesloten jeugdzorg beëindigd worden.

Jij komt zo anders binnen dan jouw voorganger. Het is voor jou al bijna normaal. Je weet hoe het werkt en je bent zo gehospitaliseerd zoals wij dat dan noemen. Je kamer is leeg en een beetje kil. Je eigen spullen wil je niet al te veel neerzetten, je weet toch niet voor hoe lang je deze keer weer blijft.

Ik denk dat al die ervaringen ook voor een deel verklaren waarom je je zo moeilijk begeleidbaar opstelt. Keer op keer op keer word je “toch weer weggestuurd”. En heel eerlijk…. de kans is groot dat we met jou niet op het eindpunt komen waar we zouden willen komen. Omdat jouw ouders ook hun eigen problemen hebben en het lastig vinden om met jou om te gaan. Omdat als je thuis bent in de weekenden, zij alle structuur en duidelijkheid los laten die je bij ons op de groep zo gewend bent. Maar ook, omdat de verleidingen te groot zijn. Want waarom zou je naar school gaan, als weglopen met klasgenoten die ook op het terrein zitten zoveel spannender is? En waarom zou je de hele middag op de behandelgroep zijn, als je ook stiekem in de stad met al je vrienden, de pijn kan verzachten met drugs?

En al die dingen lief vergeten kind, die maken jouw weg naar een betere toekomst niet gemakkelijker. Wij komen dan tot de conclusie dat het wéér niet gaat en zetten je op de wachtlijst voor een andere groep, of vragen zelfs opnieuw een machtiging voor gesloten jeugdzorg aan. En dan ben jij weer terug bij af.

Ja lief vergeten kind, geloof me alsjeblieft als ik zeg dat “wij” van jeugdzorg ons best voor je doen. Geloof me alsjeblieft als ik je vertel dat ik het beste met je voor heb. Vertrouw me, als ik zeg dat ik er ben om je te helpen. Al weet ik ook dat iemand vertrouwen zo moeilijk voor je is, omdat jouw vertrouwen al meerdere malen is beschadigd. Want jij zegt zo vaak tegen me: “Mijn ouders houden niet van mij! Anders zou ik toch wel thuis wonen?” Maar dat jouw ouders je uit huis lieten plaatsen vind ik alleen maar heel erg knap. Want wie weet waar de situatie anders misschien wel op uit was gedraaid? Wanneer niemand meer zou weten wat hij of zij moest doen. Je hoeft het niet alleen te doen, lief vergeten kind. Ik sta naast je en ik help je, daar waar ik dat kan. En je helpen verhuizen? Ook dat doe ik met liefde, maar dan wel zo min mogelijk en naar de beste plek voor jou.

Dag lief vergeten kind. Ik zie je morgen in mijn late dienst weer.

2 Comments

  1. Annelies says:

    Prachtig geschreven Maris.
    Zo herkenbaar dat je meer voor ze wil doen dan dat kan. Dat je ze alleen maar kleine stapjes vooruit kan helpen.. Dat je weet dat wat je ook doet, de situatie voor het kind niet beter wordt… 😢

    1. Dankjewel 🖤 nou zie ik ook wel kinderen met wie het wel beter gaat hoor, en die wel door kunnen naar een betere plek. Maar het is soms zo lastig dat het milieu waar ze uit komen niet veranderd en dat de valkuil blijft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.