Gastblog

DE HEL DIE HYPOCHONDRIE HEET

Waar de een onbezorgd door haar zwangerschap huppelt, heeft de ander het zwaar te verduren. Dat kan met van alles te maken hebben. Maar hypochondrie..? Daar had ik nog nooit van gehoord. Vandaag het verhaal van Lysanne.


Veel gelukkiger dan in de zomer van 2016 was ik geloof ik nog nooit geweest. Ik was voor de allereerste keer zwanger van ons eerste kindje. Mijn vriend en ik zouden 10 jaar samen zijn in het jaar dat de baby geboren zou worden, een top bekroning! Iedereen was gelukkig en blij en als klap op de vuurpijl gingen wij ons gezinnetje ook nog starten in een mooi nieuw huis.

Mijn hele zwangerschap verliep echt fantastisch! Ik had echt nergens last van; geen pijntjes, geen kwaaltjes, geen misselijkheid, geen overdreven vermoeidheid.. Sterker nog, ik had me nog nooit zo goed gevoeld! Voor mijn gevoel duurde het allemaal wel lang maar dat zal iedereen die dit heeft meegemaakt vast wel herkennen.

EXTRA CONTROLES

Al vrij vroeg wisten we dat we een meisje zouden krijgen. Super leuk! Ook haar naam was voor ons al vrij snel bekend en zo genoten we samen van deze bijzondere tijd. Ik had maandelijkse controle met een internist in het ziekenhuis. Ik heb namelijk een traag werkende schildklier en de hormonen die de schildklier produceert zijn essentieel voor de ontwikkeling van de baby. Ik weet nog dat rond de 12e week mijn schildklier niet goed op orde was en ik direct mijn medicatie moest verhogen. Ik was daar best verdrietig om want ik had gelezen dat juist rond die tijd het belangrijk was dat alles op orde was omdat dan de organen van de baby ontwikkeld worden en die hormonen daar een belangrijke bijdrage aan leveren. Dat moeilijke momentje ging best wel snel weer voorbij; alle controles waren goed, ze groeide goed, zag er goed uit, had geen afwijkingen, alles was prima! 

Mijn vriend en ik woonde bijna mijn hele zwangerschap bij mijn ouders in huis. Ons nieuwe huis zou pas in mei 2017 klaar zijn en ons oude huis was verkocht. Het was super gezellig en bijzonder om weer bij je ouders te wonen en dat terwijl je zwanger bent! 

De tijd tikte verder en daar was eindelijk mijn verlof in zicht. Ik werd nu best wel moe omdat ik wat slechter sliep dus ik was er wel aan toe. Na mijn eerste 3 verlof dagen (36 weken zwanger) kwam ik beneden. Mijn moeder vertelde mij dat de huisarts had gebeld in verband met haar bloedwaardes. Ze waren niet goed en we moesten langskomen. Ik was thuis dus ging met haar mee, een beetje zenuwachtig wel maar verder ook wel ontspannen, wat kon er nou eenmaal zijn? Het was voor mijn moeder gewoon een routine check om te kijken of haar vitamines allemaal op peil waren. Eenmaal bij de huisarts kregen we meteen de mededeling dat wij naar het ziekenhuis moesten omdat mijn moeder acute leukemie zou hebben. In een roes belde ik direct mijn vader, die schrok, maar meteen naar huis zou komen. Mijn moeder was verslagen en kon niks meer zeggen en ik nam het gesprek over. Wat houdt dit in? Hoe kan dit zomaar? Hadden jullie dat de vorige keer nog niet gezien? Mijn moeder bleef maar zeggen dat zij zich niet ziek voelde en de huisarts vertelde ons dat we direct naar het ziekenhuis moesten en dat daar verder onderzoek gedaan zou worden.

Naar welk ziekenhuis wilden we toe? Eeh? Geen? Verslagen zei mijn moeder dat het dan maar Harderwijk moest worden en de huisarts ging bellen met de mededeling dat we eraan zouden komen. Tijdens het telefoongesprek met de huisarts en de hematoloog kreeg ik een vreemd gevoel. De huisarts praatte verbaasd met de hematoloog en het leek wel alsof er iets niet helemaal klopte. Toen zij ophing bleek dat dus ook waar. Mijn moeder had geen acute leukemie maar waarschijnlijke chronische leukemie. Dit was volgens de huisarts wel anders; je kon er oud mee worden, er kwam geen chemo aan te pas en je hoefde er niet eens zoveel van te merken. Mijn moeder bleef (logisch) verslagen en ik snapte er niks meer van. Van mij moest zij een second opinion aanvragen bij een andere hematoloog. Ook die bevestigde het verhaal en vertelde de huisarts dat zij mevrouw maar gerust moest stellen. Dit lukte natuurlijk niet. De weken hierna waren echt super stressvol. Er kwamen onderzoeken en we moesten wachten op uitslagen. Mijn moeder zou de uitslagen 28 maart krijgen en ik was 30 maart uitgerekend. Wat een leuke tijd had moeten zijn was er nu 1 vol met spanning en stress. Ergens ben ik dankbaar dat het zo gelopen is omdat ik er wel elke dag voor mijn moeder kon zijn. Mensen vroegen wel eens of de combinatie voor mij moeilijk was. “Natuurlijk is het moeilijk, maar mijn moeder is er al 28 jaar voor mij en nu kon ik er voor haar zijn” was mijn antwoord altijd. 

Dagje strand om gedachten proberen te verzetten.

Gelukkig bleek de uitslag niet slechter dan we hadden gehoopt; ja zij heeft chronische leukemie maar haar bloed is nog zo goed dat ze nog bloed zou mogen geven voor transfusie. Verder is haar hele lichaam oké. Vol goede moed gingen we dan ook maar toeleven naar de bevalling! 

VAN ROZE WOLK NAAR GRIJZE WOLK

2 april was het zover; Juul werd geboren! We waren allemaal erg blij en een mooier geschenk kon er op dit moment niet komen. De kraamweek ging voorbij en we waren super gelukkig. Ik was alleen wel erg moe maar volgens iedereen was dat normaal. Na een paar weken dacht ik toch echt wel dat het beter zou moeten gaan maar dat ging het niet. Ik bleek bloedarmoede te hebben. Dit dankzij veel bloedverlies tijdens de bevalling. Aan de ijzertabletten en floradix dus!

Juul was een makkelijke baby en huilde eigenlijk alleen als ze honger had. Na 6 weken was het al moederdag en ik keek daar erg naar uit! Mijn eerste moederdag! Toen we ’s ochtends vroeg al wakker werden door het gehuil van Juul voelden we al dat er iets was. Ze werd niet stil en bleef maar huilen. Na een paar uurtjes hebben we haar temperatuur gemeten en bleek zij 39.1°C koorts te hebben. We gingen direct naar de huisartsenpost en daar werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis. Hier bleek na lang wachten en veel onderzoek dat Juul een nierbekkenontsteking had. We hebben samen een week in het ziekenhuis gelegen en ze knapte goed op van de antibiotica. Volgens de artsen was het domme pech aangezien alles er op de echo’s goed uitzag. 

We gingen naar huis en kort daarna verhuisden we naar ons nieuwe huisje. Daar ging het eigenlijk mis met mij. Aachteraf gezien zie ik dat in, destijds niet. Ik wilde niks, ik deed niks voor mezelf, ik zorgde voor Juul maar daar hield het ook wel bij op. Mijn vriend werkte natuurlijk weer en ik was dagen alleen thuis.. Nog moe van de bloedarmoede die maar langzaam beter werd en ik voelde me gewoon ellendig. 

Mijn moeder herkende zichzelf in mijn gedrag en trok me mee naar de dokter. “Ik denk dat je een postnatale depressie hebt.” zei ze. De huisarts vond echter van niet; er was veel gebeurd en daar was ik gewoon moe van. Aangezien ik een doorbijter ben, ben ik dus gewoon gaan re-integreren (ik ben vanwege alles wel wat langer thuis geweest na mijn verlof). Ik ben best snel weer 40 uur gaan werken met alle verantwoordelijkheden die ik in mijn werk heb. 

WÉÉR EEN TEGENSLAG

Schijn bedriegt. Ik lijk vrolijk, maar zo voel ik me absoluut niet.

Ik keek erg uit naar onze vakantie want dat zou een mooie afsluiting zijn van deze nare periode. Een weekje Centerparcs! Op de ochtend dat wij weg zouden gaan was Juul wederom ziek..We hebben haar urine meteen laten nakijken en het was weer mis. Er volgde nu verdere onderzoeken en uiteindelijk bleek dat zij verwijde urineleiders had. Hierdoor stroomde haar urine terug naar haar nieren en als daar dan een bacterie bij zit gaan je nierbekken ontsteken. We zijn doorverwezen naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis en hier bleek dat zij hieraan geopereerd zou moeten worden. Een pittige operatie voor zo’n kleintje dus ze wilden het zo lang mogelijk uitstellen. 

Ondertussen werkte ik natuurlijk gewoon door en kreeg ik in december last van mijn borstbeen. Ik merkte toen al dat ik bang was om ermee naar de dokter te gaan. Wat als hij mijn bloed wilde prikken? Wat als ik dan ook ineens wat had? Ik ga gewoon niet.. ja maar ik heb toch pijn dus ik denk dat ik wel moet gaan? Ik was doodsbenauwd om naar de dokter te gaan dus heb ik uiteindelijk mijn vriend maar meegenomen. De dokter gaf aan dat het kwam door het tillen van Juul. Daarna vroeg hij aan mijn vriend of ik stress had…ehh..ja dat had ik wel. Ook daarvan kon het komen. We gingen naar huis en redelijk opgelucht en blij dat er geen rampscenario’s tevoorschijn kwamen. Ik ging door en inderdaad de pijn in mijn borstbeen verdween. 

HOEVEEL TEGENSLAGEN KAN EEN MENS HEBBEN?

Op mijn verjaardag in januari gingen wij onze mislukte vakantie week van september inhalen. De eerste 2 dagen waren super leuk en gezellig. Op de 3e dag werd Juul weer ziek wakker. We nemen met haar geen enkel risico en dus zijn we naar huis gegaan. Toen we eenmaal thuis waren ging ik op de bank zitten en schakelde ik uit (ook achteraf gezien). Ik kon niks meer, alleen maar zitten en voor me uit staren. Ik was zo verdrietig over het feit dat onze vakantie weer mislukt was en Juul weer ziek! Dat arme kind! Uiteindelijk bleek dit gewoon een virusje te zijn en gelukkig geen nierbekkenontsteking. Ik heb mezelf ziek gemeld omdat ik er gewoon niet bij was. Ik heb een weekje bijgetankt en ben weer gaan werken. Een week later werd Juul weer ziek. Nu wél weer een nierbekkenontsteking. Nu kwam Juul op de spoedlijst en zou ze binnen 4 weken geopereerd worden. Dit werd uiteindelijk 19 maart. Ik had weer last van mijn borstbeen en werd daar weer onzeker over..wat als de dokter het nou fout had? Ik weet het dan maar aan de stress naar de operatie toe. Na de operatie zal vast alle stress van me af glijden. 

De operatie kwam en ik kon alleen maar denken in doemscenario’s. Wat als ze niet uit de narcose komt? Wat als er complicaties waren? Wat als..wat als..wat als… maar er was geen wat als! Onze kleine sterke vriendin knapte goed op en na een week mochten we naar huis. Thuis herstelde ze nog steeds snel en het enige wat ze eraan over heeft gehouden is een litteken op haar buik en de angst voor bedden met spijlen. 

Ik dacht dat nu alles wel goed zou komen, nu alles achter de rug was. In principe was dat ook zo. Het ging met iedereen goed: met mijn moeder, met Juul..alleen mijn vader had een burn-out maar dat is zo’n sterke man, ik had alle vertrouwen erin dat hij daar van zou herstellen. 

HYPOCHONDRIE

Ik was lekker aan het werk en ik voelde mijn energie weer terugkomen. Ik sprak het ook uit: het gaat goed met mij. Toen waren er op een ochtend na het douchen ineens tintelingen in mijn hand; wat vreemd dacht ik maar verder dacht ik niks. De tintelingen verdwenen gedurende de dag maar het begon me op te vallen dat ik het elke ochtend had na het douchen. Na 2 weken raadpleegde ik Google maar eens. Dit was HET moment dat mijn leven omsloeg in hypochondrie: ik wist het zeker, ik had MS. Ik bleef Googlen en ik bleef zoeken naar redenen waardoor mijn gevoel bevestigd was. Mijn oma had MS, dus waarom zou ik dat niet kunnen hebben? Ik klapte ineen en werd bang. Hoe moest dat dan met Juul? Ik ging verhalen lezen over moeders met MS, ik dacht na over rolstoelen, afgekeurd worden etc. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Ik ben na een week maar naar de dokter gegaan en vertelde hem mijn bevindingen. Zijn antwoord: “Nee joh, dat is geen MS, dan had je wel de hele dag door tintelingen.” Ik ging terug en was enigszins opgelucht maar je raadt het al; vanaf toen had ik elke dag de hele dag tintelingen. Ik ging terugdenken aan de weken dat het begon; ik wist toch zeker dat ik het niet de hele dag had? Toch? Of toch niet? Of had ik er niet goed genoeg op gelet? Nee ik wist het zeker. Toen ik op een stoel in de tuin zat en mijn hoofd boog voelde ik de tinteling door m’n arm schieten. Zie je wel, gewoon een spier klem ofzo. Ik Googlde vervolgens naar buigen nek en tinteling en waar kwam ik op uit? Het teken van L’Hermitte en dat komt vaak voor bij.. jazeker: MS. Opnieuw schoot de paniek door me heen; zie je wel! Ik had TOCH gelijk!

Ik ben wederom naar de dokter gegaan (een andere hele lieve vrouw) en zij besloot mij te helpen. Als ik echt dacht dat dat het was dan wilde ze mij wel doorsturen naar een arts die dat kon beoordelen. Vervolgens bij deze arts werd duidelijk dat ook hij niet het idee had dat het MS was maar hij wilde me ook nog wel helpen met uitsluiten door een MRI te maken. De MRI was duidelijk en gaf ook niks aan. Oke.. dan moest ik toch maar geloven dat het geen MS was en dat de fysio misschien gewoon gelijk had: een triggerpoint in een spier door stress/verkeerd en vaak tillen en dus overbelasting. 

Ik had bij mezelf wel bedacht dat als dit uitgesloten zou worden dat het dan wel weg zou gaan maar helaas. Dit was slechts het begin van alle hypochondrische ellende. Ik heb hierna nog zoveel verkeerde interpretaties gemaakt. Ik kon niks anders meer. Ik was de hele dag bang. Wanneer ik dan iets opmerkte aan mijn lichaam maakte mijn hoofd linkjes met verschrikkelijke ziektes. En ik geloofde mijn hoofd. Ik heb immers een erg slim brein en het heeft me nog nooit in de steek gelaten dus waarom zou het dat nu wel doen? Uiteraard ging ik wekelijks naar de psycholoog alleen ik kwam er echt niet uit. Ik zat elke week bij de dokter en toen er op een gegeven moment NU een bultje van mijn been gehaald moest worden omdat ik dacht dat het een melanoom was (zo één die er goed uitziet..want ja die heb je ook, heb ik zelf gezien op Google) zei mijn moeder dat het nu genoeg was. Ik heb heel vaak het advies gekregen om een anti depressiva te nemen omdat die ook schijnen te helpen tegen angst. Ik wilde het echt NIET omdat ik niet hou van onnatuurlijke dingen, maar mijn moeder had gelijk, dit kon zo niet langer. 

EN DAN ZIT JE INEENS AAN DE ANTIDEPRESSIVA

Ik ben diezelfde avond nog begonnen met de medicijnen en de eerste 2 weken waren verschrikkelijk! Alles werd 10 keer zo erg, nee 100 keer zo erg! Ik had bijna alle bijwerkingen die er maar waren en die kon ik natuurlijk weer linken aan “zie je wel ik heb echt een verschrikkelijke ziekte”. Na die weken doorbikkelen en een kleine ophoging kwam er ineens rust… Wow, wat fijn zeg! Ik had dagen die ik door kwam zonder angst. Ik had ochtenden dat ik wakker werd en niet onrustig was maar gewoon ontspannen kon opstaan. Het was ZO fijn! Er kwamen echt nog wel momenten dat de hypochondrie ertussen door prikte maar ik schoot niet meer in de paniek. Ik had een hele lage dosering antidepressiva omdat ik nog wel wilde voelen wat ik zelf voelde, ik wilde niet “overgenomen” worden door medicatie. Dit werkte. Ik kon me beter focussen om de sessies met de psycholoog en ik kreeg EMDR sessies om mijn gemaakte trauma’s te kunnen verwerken. Ik kon mijn dagen invullen met dingen waardoor ik bezig was en langzaamaan kwam er licht aan het einde van de tunnel. Er was na een aantal rustige maanden weer het gevoel dat ik savonds naar bed ging en dacht: Ik ben nog helemaal niet moe, ik had vandaag echt wel iets kunnen doen. Dit was voor mij het teken dat ik weer kon gaan werken. Weliswaar langzaam en gecontroleerd maar het voelde goed. Met de bedrijfsarts maakte ik duidelijke afspraken maar na 2 weken (kerst) kwam mijn hypochondrie weer terug. Ik baalde zo. Het ging zo goed, en dan nu ineens is het er weer! Ik was niet zozeer bang maar vooral geïrriteerd dat het er weer was. De psycholoog legde het als volgt uit: Je lichaam geeft een signaal dat het overprikkeld is en bij jou uit zich dat in hypochondrie. Hier had ze gelijk in want ik had op mijn werk natuurlijk weer veel te veel willen doen. Ze adviseerde me om deze momenten in te zetten als hulpmiddel. Voelde ik onrust? Dan eerst even terugdenken naar wat ik allemaal gedaan heb en of dat dan inderdaad teveel is geweest. Heb ik voldoende aan mijn eigen rust gedacht? Aan mijn eigen ontspanning? Als de antwoorden nee zijn dan weet ik waar het door komt en kan ik het naast me neer leggen.

Januari 2019. Ik voel me gelukkig en blij en we kunnen weer vooruit kijken.

HOE GAAT HET NU?

Op dit moment werk ik alweer 50% en gaat het redelijk goed. Ik ben een mindfullness training gaan volgen om me te helpen met die gedachtes die er af en toe nog zijn. Ook de psycholoog zijn we aan het afbouwen en ik ben begonnen met een coaching traject op het gebied van voeding, sport en ontspanning. Ik moet weer helemaal terug in balans komen op alle fronten. 

Er zijn een paar dingen tijdens deze hele periode die voor mij aanleiding zijn geweest voor deze verschrikkelijke hypochondrie:

  • Ik had continue de angst dat ik dood zou gaan en dat Juul dan geen moeder meer zou hebben. Dit was ALTIJD de achterliggende angst. Dus het ging dan zo: Ik denk dat ik MS heb, en straks ga ik dood en heeft Juul geen moeder meer EN DAN? 
  • Ik heb een enorm verantwoordelijkheidsgevoel waardoor het in mijn hoofd dus nooit een optie is om Juul zonder moeder te laten opgroeien. Zij is mijn hartverwant en ik moet er altijd voor haar zijn is mijn overtuiging. 
  • Door alle medische ellende ben ik in gaan zien dat het leven eindig is en dat dit ook plots kan gebeuren.
  • Mijn schildklier was na de zwangerschap helemaal ontregeld. Deze is nu, 2 jaar later, pas weer stabiel. Wanneer deze hormonen niet oké zijn kan dit ook leiden tot angsten. 
  • De rest van mijn hormonen waren ook helemaal door de war en die ben ik nu nog met de huisarts aan het proberen te stabiliseren zodat ik geen enorme hormoonschommelingen heb en dus ook geen (angst) stemmingswisselingen (mijn angsten waren altijd overheersend op het moment dat mijn oestrogeen level daalde). 
  • Wanneer je niet goed hersteld van een depressie, kan dit doorslaan in een angststoornis. Dit is precies wat er bij mij gebeurde. Dat dit hypochondrie is geworden heeft natuurlijk te maken met alle medische dingen, maar dit kan voor iedereen iets anders zijn. 

IRRITANTE BUURVROUW

Uiteindelijk ben ik nu op de goede weg en geniet ik weer van de dagen en van de momenten die ik heb met mijn lieve vriend, dochter, familie en vrienden. Het leven is immers kort en de momenten die zomaar aan ons voorbij razen zijn soms mooier dan we op dat moment beseffen. Ik heb respect voor iedereen die last heeft van psychische zaken want dit is echt zo niet makkelijk. Ik besef me ook dat dit iedereen kan overkomen. Er is niemand in mijn omgeving die dit bij mij verwacht had. De altijd vrolijke, optimistische en goedlachse Lysanne ineens in een depressie/angststoornis? Nou I’ve got news for you: ik zat in een dikke vette angststoornis en het is echt MOEILIJK! Ik vind ook dat er veel te weinig kennis is bij de “gewone” mens. Veel mensen dachten dat hypochondrie aanstellerij is. Dingen die ik zelf bedenk om aandacht te vragen. Nou geloof me; ik gun dit niemand. En zit je er toch in? Het komt echt goed. Ooit. En het duurt lang.. Misschien verdwijnt het nooit helemaal maar het wordt beter. Ik las ooit in een artikel dat hypochondrie is als je irritante buurvrouw die nooit ophoudt met praten terwijl je nog van alles van plan was te doen die dag. Deze metafoor klopt precies. Belangrijk in het hele proces zijn: lieve en begripvolle familie die je steunt, naar je eeuwige ziektes luistert, niet veroordeelt en er gewoon voor je is en ruimte geeft wanneer je deze nodig hebt. Ook een goede psycholoog en een huisarts die met je mee denkt zijn erg fijn. En verder heel, heel veel geduld. 

Geniet van alle momenten die je hebt en vier het leven. Voor je het weet loop je achter een rollator…. Maar dan pas wel als je dik in de 80 bent 😉 

Liefs, Lysanne


Bedankt voor jouw verhaal, Lysanne. Als je al die gebeurtenissen zo achter elkaar leest dan lijkt het haast teveel om op je bordje te krijgen. Heel stoer dat je je verhaal wilt delen, want je zal ongetwijfeld niet de enige zijn die na een zwangerschap en/of bevalling niet meer is wie ze was.

Heb jij ook een ervaring (in het moederschap) waar je over wil schrijven? Of dat nou heel mooi, bijzonder of juist verdrietig is, jouw verhaal mag er zijn! Wil je hier (anoniem) over schrijven? Vul dan het contactformulier hieronder in en wij nemen zo snel mogelijk contact met je op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.