Werk

OM DE TUIN GELEID

In het werk dat ik doe, heb je soms van die momenten, of cliënten die je je blijft herinneren. Of dat nou op een positieve of negatieve manier is. Situaties die je gewoon niet gauw vergeet. Soms herinnert een nieuwe cliënt je ineens aan een andere cliënt van jaren daarvoor.

Disclaimer vooraf: in verband met de privacy van mijn cliënten zijn namen fictief en worden leeftijden niet genoemd. Het kan zijn dat sommige details zoals geslacht van personages uit een casus veranderd zijn, om ervoor te zorgen dat geen enkele casus te herleiden is naar één van mijn cliënten. Al mijn verhalen zijn waargebeurd en geschreven op basis van mijn ervaring en mening.

Ik heb een late dienst overgenomen van mijn collega. Heel veel zin heb ik niet, want ik had eigenlijk een vrije dag zonder de kinderen. Maargoed, hij neemt ook wel eens diensten van mij over en voor wat hoort wat.

Ik draai mijn dienst samen met 2 andere collega’s. De overdracht begint al gezellig. NOT. Er zijn veel dingen die spelen en waarvan de kans groot is dat er vandaag gezeik komt. We stellen vast wat mensen op de hoogte van de onrust op de groep, zodat ze weten dat we ze evt. nodig hebben. Dan beginnen we onze dienst.

We hadden gelijk, het wordt flink aanpoten met als hoogtepunt (of dieptepunt kan ik beter zeggen) een flink fysiek conflict met een van de jongeren. Ik ben er met een groepje andere collega’s wel 1,5 uur mee bezig en ondertussen houden mijn collega’s zich met de rest van de groep bezig, zodat het daar rustig blijft.

HET EIND IS IN ZICHT

Het is een uur of 21:30 als ik ein-de-lijk wil gaan beginnen met het schrijven van de rapportages. Ik ben gaar en wil die rapportages er gauw in rammen, maar dan word ik naar boven geroepen. Er is stront aan de knikker bij een van onze jongeren. Ik noem hem Laurens.

Boven aan gekomen blijkt dat de deurklink er aan de binnenkant van Laurens’ kamer vanaf kan. Zo lekker hufterproof hè die jeugdzorg gebouwen. Geen ideale situatie, maar ik kan het op dat moment niet oplossen. Laurens is echter met de deurklink aan het tikken op al het meubilair op zijn kamer. Nog minder ideaal. Mijn collega heeft hem al een stuk of 4 keer vriendelijk verzocht hiermee te stoppen, aangezien er nog 14 anderen jongeren zijn die graag willen slapen. Laurens had daar geen boodschap aan.

Een van de andere jongeren was intussen zo boos en geïrriteerd geworden door de geluidsoverlast, dat collega’s hem even naar beneden hebben gehaald. Een escalatie was wel het laatste waar we zin in hadden.

We deden de grote wisseltruc. Soms helpt het om een ander het gesprek te laten voeren. Dan zijn ze “in strijd” met de een, en pikken ze het van de ander wel. Choose your battles zeggen we dan. Op zo’n tijdstip wil je gewoon dat iedereen lekker slaapt en maakt het even niet uit van wie de jongere het dan wel of niet pikt.

Ik legde Laurens uit dat het heel vervelend was dat zijn klink kapot was, maar dat de deur nog wel open kan van binnenuit. Ook vertelde ik (met een flinke vleug gespeeld engelengeduld) dat het niet handig was om die deurklink als drumstok te gebruiken, omdat iedereen dan wakker werd. Ik wenste hem weer welterusten en bleef op de gang wachten.

Laurens ging niet braaf in zijn bed liggen, maar bleef rondlopen in zijn kamer. Hij was wel rustiger, dat was mooi. Na een paar minuten luisteren ging ik weer naar beneden om verder te gaan met rapporteren.

OP HOOP VAN ZEGEN

Een paar minuten later stonden mijn collega’s weer voor mijn neus, Laurens maakte weer veel lawaai. Omdat de andere jongeren er echt veel last van hadden besloten we die klink in te nemen. Zo’n deurklink is tenslotte ook een best goed wapen om iemand zijn hersenpan mee in te slaan als je het ergens niet mee eens bent.

Ook mocht hij even door lopen naar beneden, misschien kon hij daar wel rustig worden, en was de geluidsoverlast iets minder hevig dan boven.

Voor Laurens leek de avond nu pas te beginnen. Lekker tegen deuren trappen en nóg meer lawaai maken. De jongeren boven hadden er echt last van en we moesten het daar rustig zien te houden. We verplaatsten Laurens naar een andere ruimte in het pand waar hij wat ongestoorder lawaai kon maken.

We pasten nog een keer de wisseltruc toe. En nog eens, en nog eens. Het had iets minder effect. In de tussentijd waren we nog geen steek wijzer geworden over waarom hij zo deed. Het bleef wel een stuk stiller dan daarvoor.

De nachtwacht was inmiddels ook in dienst gekomen. Hij ging met 2 collega’s weer naar Laurens toe, die inmiddels mee kon naar boven. Zijn deurklink was met een stuk of 3 rolletjes plakband provisorisch gerepareerd. Op hoop van zegen.

OM DE TUIN GELEID

Mijn collega en ik rapporteerden vast verder, het was inmiddels al iets van 23:45 uur. Jammer genoeg voor ons bleef Laurens onrustig. We moesten verder improviseren. Wat nou, als het gedrag toch deels op ons gericht was? We besloten net te doen alsof we naar huis gingen. Laurens kijkt namelijk altijd uit zijn raam als de late diensten vertrekken. We stemden met onze collega’s af dat we via de achterdeur weer naar binnen zouden komen. Zijn kamer zit aan de voorkant, dus hij kon ons dan niet zien.

Gelukkig heeft het terrein waar we werken meerdere “ingangen” en kun je zowel aan de voor- als aan de achterkant met je auto komen. Mijn inschatting was namelijk dat hij zou kijken welke kant ik op zou rijden. Ik zette m’n tas in de auto, deed alsof ik m’n collega gedag zei en we reden het terrein af. Mijn pieper had ik nog om, voor het geval dat. Op 1 klein stukje had ik geen bereik, maar mijn collega’s waren met z’n drietjes, dus dat kwam vast goed.

We parkeerden onze auto’s aan de achterkant en liepen door de tuin weer naar binnen. Laurens kalmeerde wat, maar de schrik sloeg ons om het hart toen de deurverklikker van zijn kamer af ging. Hij bleek alleen naar het toilet te moeten. Ik denk, om te checken of wij echt weg waren. Het was daarna rustiger in zijn kamer.

We konden gaan. Knap staaltje improvisatie werk waarbij we hem én onszelf (letterlijk) om de tuin hebben geleid. Je kunt de hoogste opleiding gedaan hebben, het allermeest weten van bepaalde gedragsproblemen, maar soms is creatief zijn en improviseren het enige dat je kunt doen.

Uitgelichte afbeelding via Pixabay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.