Zwangerschap

ALS ZWANGER WORDEN NIET VANZELF GAAT

Een (lange) relatie, samenwonen en/of trouwen, langzaam aan worden we allemaal volwassen en hebben we hopelijk het geluk dat al die doelen worden behaald. Wat daarna volgt? Een baby! Nou ja, dat is dus in de ogen van de maatschappij de volgende logische stap, maar is het allemaal wel zo vanzelfsprekend? Voor ons was dit niet zo. Hieronder mijn verhaal.

Ik wilde al jong moeder worden

Ik ben altijd al gek op kinderen geweest, als tienermeisje paste ik regelmatig ergens op en kreeg ik nooit genoeg van het spelen en verzorgen van kleintjes. Ik had voor mezelf al helemaal bedacht dat ik jong moeder wilde worden. Het leek me heerlijk, dat kleine spul om me heen. Twaalf jaar geleden kwam ik de liefde van mijn leven tegen en inmiddels hebben we samen twee prachtige kinderen, maar dit is alles behalve makkelijk gegaan.

Opeens weet je het: we gaan ervoor!

Ik kan me nog goed het kriebelende spannende gevoel herinneren: Ruben en ik hadden besloten dat we nu toch wel klaar waren voor een baby. We waren een paar jaar getrouwd en waren nu wel toe aan gezinsuitbreiding. Een waanzinnig heerlijk geheimpje dat je de eerste periode samen deelt! Vanaf het moment dat wij hiervoor gingen maakte ik mezelf helemaal gek, want bij alles wat ik voelde dacht ik: “Zie je wel, ik ben zwanger!”.

Helaas bleven de testen negatief. En dit maanden lang. Hoe kan dit? Ik had het er regelmatig met vriendinnen en familie over, en dat stelde me niet echt gerust. De meesten werden in no time zwanger, hoogstens een maandje of 3-4 wachten en ja hoor, een positieve test. Ik weet nog goed dat ik hier ontzettend onzeker van werd, want ik was inmiddels een half jaar aan het proberen, zonder resultaat.

Toch maar naar de huisarts

Omdat ik een nogal ongeduldig type ben, besloot ik maar eens langs de huisarts te gaan. Ik wilde mijn onzekerheid graag bespreken, ook omdat mijn cyclus eigenlijk nooit heel regelmatig is geweest. De huisarts nam mij gelukkig heel serieus, ondanks dat het gemiddeld 12 maanden kon duren voordat je zwanger werd liep ik met een doorverwijzing voor de gynaecoloog de deur uit. Ik heb diezelfde middag gebeld voor een afspraak, en kon op korte termijn terecht.

Welkom op de fertiliteitspolikliniek

En voor dat ik het wist zat ik hier een paar keer per week: de fertiliteitspolikliniek. Omdat mijn cyclus zo onregelmatig was, kreeg ik verschillende onderzoeken waaruit bleek dat mijn eierstokken weinig tot geen eicellen aanmaakten. Ik kreeg hiervoor hormonen om de groei te stimuleren, en moest om de paar dagen naar de poli komen voor echo’s. Op de echo’s konden ze goed zien hoe dit proces verliep.

Na vijf maanden hormonen slikken en echo’s maken hakte het erin. Om de paar dagen naar het ziekenhuis was een ding maar het heftigste was nog dat de hormonen die ik slikte vreselijke bijwerkingen hadden. Mentaal was het voor mij niet meer te doen. In overleg met de gynaecoloog besloten we na deze ronde te stoppen en te gaan kijken naar andere oplossingen. De moed zakte me in de schoenen, waarom lukt het niet? Waarom krijgt iedereen zo makkelijk kinderen en moet ik door deze hel heen zonder resultaat? Bij Ruben was alles ook nagekeken en daar was niets mis mee. Maanden lang hing er een grote donkere wolk boven mijn hoofd, wat een ellende die hormoonzooi.

Iedere ronde moest ik na de reeks van hormoontabletten wachten op een menstruatie, kwam deze niet dan mocht je een zwangerschapstest doen. Ik werd niet ongesteld, maar de zwangerschapstest bleef ook negatief. Hopeloos dus. Ik besloot de poli te bellen dat het wéér niets had opgeleverd. Ik kreeg direct een kuurtje voorgeschreven om de menstruatie kunstmatig op te wekken, zodat we weer “clean” konden beginnen aan de volgende stappen. Deze ronde zou mislukt zijn, want de groei van de eicellen was deze keer ook niet echt denderend.

Maar iets in me zei dat ik dit kuurtje niet moest nemen. Waarom? Geen idee, maar toen ik een dag later nog eens een zwangerschapstest deed kwamen er twee dikke strepen naar voren. ZWANGER! Ik kan jullie niet uitleggen wat er toen met me gebeurde, maar dit was echt een wonder. In het ziekenhuis hadden ze namelijk geen goede eicellen gezien, voor hen was het onverklaarbaar, ze wilden me zelfs niet controleren met een extra echo. Ze zullen natuurlijk wekelijks wanhopige huilende vrouwen aan de telefoon hebben die er dit keer écht van overtuigd zijn dat ze zwanger zijn, dus ergens snap ik de nuchterheid. Maar bij mij was dit dus niet het geval en er werd al gauw een zwangerschap bevestigd toen ik op de poli verscheen. Maar: als ik die kuur had geslikt om de menstruatie op te wekken was het vruchtje er niet meer geweest, wat ben ik blij dat ik mijn eigen gevoel heb gevolgd hierin.

En 4 juli 2014 was hij daar, onze zoon Sef!

Sef, hier 2 dagen oud. Op zijn handje nog wat plakrestjes van het spalkje met infuus.

Na de eerste nadenken over een tweede

Ik heb heel lang geroepen dat het voor mij bij één kind bleef. Het was een lange weg naar deze zwangerschap, ik wilde dit echt niet nog een keer. Toen Sef 1 jaar was geworden begon het toch langzaam weer te groeien: het verlangen naar een broertje of zusje. De huisarts vertelde dat je lichaam na een zwangerschap soms een “reset” krijgt waardoor je cyclussen stabieler worden. Dit gaf me toch weer wat hoop om het gewoon te gaan proberen.

Na een aantal maanden zonder succes begon het nare gevoel weer terug te komen: wat als ik nu toch weer die troep moet gaan gebruiken om zwanger te worden? Dit wil ik niet! Maar eigenlijk ook wel weer heel graag! En nu?

We besloten in overleg te gaan met de gynaecoloog, want die hormoontabletten wilde ik echt never nooit meer in mijn lijf hebben. We konden gelukkig snel terecht en we werden erg goed opgevangen. Uiteindelijk werd besloten dat ik de hormonen nu door middel van injecties in mocht spuiten. Hierdoor komt het direct in je bloedbaan, en heb je niet die nare bijwerkingen. Goed, ik kon dus weer aan de slag. Ik heb een nauwkeurig injectieschema gevolgd, ik mocht thuis zelf de injecties zetten. Dit was geen pretje, maar goed te doen. Ik moest wederom regelmatig terug voor echo’s, hetzelfde verhaal als hierboven.

Ik had inderdaad geen last van bijwerkingen, wat was dat heerlijk zeg! En nog mooier, ik was direct na de eerste ronde zwanger!

22 januari 2017 werd onze dochter, en zusje van Sef geboren: Liz!

Welcome to the world Liz!

Waarom deel ik dit?

Ik heb een tijdje getwijfeld, maar ik vond dit toch een blogwaardig onderwerp. Ik merk dat er vaak hoge verwachtingen zijn als het gaat om kinderen krijgen. Zodra je halverwege de twintig bent, gaat samenwonen of gaat trouwen, staat je omgeving op scherp want er zal dan ook wel snel een baby komen. Meestal gebeurt dit ook wel, maar die verwachting heeft mij soms erg gekwetst. Veel mensen die maar bleven vragen of ik nou al eens zwanger was bijvoorbeeld. Ik kon mijn tranen soms nog net ongezien wegslikken, want ze moesten eens weten. Kinderen neem je niet, die krijg je.

Schermafbeelding 2018-08-21 om 16.59.16

7 Comments

  1. Lieve Pascale, wat een prachtig stel samen, rijkdom zeker voor jullie,! Sommige mensen denken niet na as ls ze dit soort vragen aan je stellen en hoe pijnlijk het kan zijn. Zelf heb ik die ervaring op een andere manier. Zwanger worden was bij ons niet zo’n punt maar zwanger blijven wel. Veel miskramen, uiteindelijk 4 prachtige kindjes op de wereld mogen zetten, allemaal vroeggeboorte, helaas heeft ons 1e kindje het niet gered…. Je krijgt dan goedbedoelde opmerkingen als ” je bent nog jong en hebt tijd genoeg om kinderen te krijgen” of ” dan geniet je toch van onze kinderen” Maar dat is niet het hetzelfde en oh wat doen die opmerkingen zeer…. Uiteindelijk is alles goedgekomen maar het was net als voor jullie een lange weg en veel zkh bezoeken en opnames voor mij als voor onze kindjes. Mensen hebben geen idee wat voor impact dit heeft op iemands leven, pas als het ze zelf overkomt.

    1. Dankjewel voor je mooie reactie, wat heftig om te lezen! Miskramen heb ik gelukkig geen ervaring mee, maar lijkt me misschien nog wel heftiger dan niet zwanger kunnen raken. Bedankt dat je dit wilde delen, ik merk veel herkenning bij mensen die deze blog lezen.

  2. Herkenbaar, op Samuel 4 jaar moeten wachten en Sophie ruim een jaar. Dit wist ik niet van je, heftig..

  3. Dapper dat je dit gedeeld hebt! Ik heb het ook zo meegemaakt. Iedereen die continue vraagt van wanneer beginnen jullie aan kinderen? Op een gegeven moment raak je daar echt klaar mee. Fijn dat je toch 2 gezonde kinderen op de wereld hebt gezet ❤

    1. Dankjewel! Fijn die herkenning, hoewel ik het natuurlijk niemand gun, want het is niet niks. Bedankt voor het lezen en je reactie! ?

  4. Wat een mooi en dapper verhaal om een blog over te maken. Denk dat dat de juiste woorden zijn. Mooi in de zin van bijzonder en fijn dat uiteindelijk jullie droom uit heeft mogen komen! Dapper dat je t beschrijft, voor iedereen die wil lezen, maar ook dapper omdat jij/jullie dat waren! Wat een doorzettingsvermogen!
    Ik heb geen ervaring met t traject dat jullie hebben bewandeld, en t lijkt me intens zwaar! Ook voor ons was t voor als zovelen niet vanzelfsprekend(of direct “raak” danwel “blijvend”), nu kan ik zeggen “als voor zovelen” maar inderdaad ….goed bedoelde opmerkingen met t komt wel..je bent nog jong…of misschien lukt het de volgende keer wel doen je geen goed op dat soort momenten.
    En alle mensen/vrienden om je heen die je t uiteraard heel erg gunt maar voor je gevoel “zo” zwanger zijn…allemaal lastige dingen die meespelen. Maar zo zie je maar weer, ook in jullie geval: je moeder gevoel klopt!?
    Nogmaals: mooi geschreven en geniet van jullie prachtige gezinnetje?

    1. Lief je reactie! Fijn dat jij nu ook lekker kunt genieten. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.