Werk

ZO GROOT EN TOCH ZO KLEIN

Het is 00:40 uur als ik onder de douche uit stap. Ik voel me vies en ondanks dat ik me ook afgepeigerd voel, is een douche voor het slapen gaan geen overbodige luxe. Als je denkt dat je alles gehad hebt…

Ik werk op een behandelgroep voor jongeren met een licht verstandelijke beperking en gedragsproblemen. Double the trouble dus! Dat levert vaak grappige, frustrerende of moeilijke momenten op. Geen dag is hetzelfde en juist dat maakt het werk voor mij zo leuk. Ik wil jullie graag meenemen in situaties die zich voordoen op mijn werk.

Disclaimer vooraf: in verband met de privacy van mijn cliënten zijn namen fictief en worden leeftijden niet genoemd. Het kan zijn dat sommige details zoals geslacht van personages uit een casus veranderd zijn, om ervoor te zorgen dat geen enkele casus te herleiden is naar één van mijn cliënten. Al mijn verhalen zijn waargebeurd en geschreven op basis van mijn ervaring en mening.

UITLAATKLEP

Als ik op mijn werk kom heb ik er thuis al een hele dag op zitten met de kinderen. Dat vind ik meestal niet erg, ik vind het lekker om even van thuis weg te zijn en mijn ding te doen op mijn werk. Vandaag krijg ik alleen een overdracht waar ik niet blij van word.

Ik begin mijn dienst wat later dan normaal en kom dus een beetje halverwege binnen vallen. Het was erg onrustig en een aantal jongeren hebben het bont gemaakt met allerlei rare fratsen. We gaan het zien. Het is bijna tijd om te eten.

Latitia is één van de jongeren op mijn groep. Ze is enerzijds heel slim, als je het vergelijkt met het gemiddelde niveau bij ons op de groep, anderzijds is ze echt nog een klein meisje. En dat terwijl ze al bijna volwassen is. Ik roep Latitia voor het eten, maar ze heeft geen honger en wil niet mee eten. Eten is soms zo een strijd, en ik vind dat het niet waard vandaag. Ik probeer haar wel te motiveren om te eten, maar ze heeft echt geen honger. Omdat ik het nou eenmaal niet naar binnen kan douwen, maak ik andere afspraken met haar en ga ik met de rest van de groep eten.

PAUZE

Na het eten hebben wij als personeel even pauze. Mits de sfeer op de groep dat toe laat. Met Latitia spreek ik af wat zij gaat doen tijdens onze pauze. Ik vind haar al niet heel ontspannen ogen. Ik ben benieuwd of dit goed gaat.

Na de pauze, rond een uur of 19:00, loop ik naar haar toe. Haar spanning is nog meer toegenomen en ik probeer met haar in gesprek te gaan. Vrijwel direct wil ze opstaan en bij mij weg lopen. Ik wil haar niet de groep op hebben en ik weet hoe harder zij roept dat ze niet in gesprek wil, hoe meer ze dat eigenlijk juist wél wil. Het wordt een halve worsteling en ik heb moeite haar onder controle te krijgen. Normaal gesproken gaat dat me gemakkelijk af, maar misschien ook wel omdat zij nooit volle bak verzet geeft.

Anderhalfuur na onze worsteling is haar emmertje weer vol. Te vol.

Als ik haar toch onder controle heb gekregen begint ze huilend tegen me aan te liggen. Ik kriebel haar over haar rug om haar te troosten. Ze is zo groot, bijna een volwassen meid, maar toch ook zo klein.

Het is heel verdrietig, maar al haar onrust komt voort uit problemen waarvan ik bang ben dat ze nooit weg zullen gaan. Na heel veel troostende woorden en kriebels, wandelen we samen een rondje. Het is lekker weer, dus buiten is een perfecte escape.

Ik vind het zo mooi om te zien hoe ze steeds meer en meer ontspant. Een halfuur daarvoor waren we samen nog aan het worstelen, daarna lag ze als een baby tegen me aan te huilen en nu begint ze weer tot zichzelf te komen. Ze lijkt voor dat moment weer ontspannen. Voor dat moment… Dat is het vervelende. Ik kan haar problemen niet oplossen, ik vraag me af of het ooit beter voor haar gaat worden. Het is altijd maar tijdelijk, dat we een klein beetje water uit haar emmertje laten lopen. Maar soms is haar emmertje dezelfde dag alweer aan het overstromen, soms een dag later. Maar langer dan een week ontspannen rondlopen is bijna een utopie.

TORNADO

De avond verloopt verder rustig. Tot een uur of 9. Anderhalfuur na onze worsteling is haar emmertje weer vol. Te vol. Een groepsgenoot was onrustig, en daar kon Latitia totaal niet mee om gaan. Ze begon te ijsberen door de groep, gooide met ballen -da’s in ieder geval beter dan vaasjes- en deed de lampen steeds aan en uit. Ik probeerde me op haar te richten, terwijl mijn collega zich met haar groepsgenoot bezig hield.

Latitia hield mij op een afstand. Normaal gesproken krijg ik best snel ingang, ook al zegt ze dan “nee, nee!”. Nu waren het vooral scheldwoorden die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg. Ik probeerde haar weer fysieke nabijheid te bieden, maar ik moest opkankeren.

Omdat de onrust bij Latitia toeneemt en ze als een soort tornado door de ruimte raast, pak ik haar vast. Ze wurmt zich steeds los. We belanden weer in een worsteling, dit keer op de grond. Ik heb er echt flink veel moeite mee om haar onder controle te houden. Mijn pieper valt van mijn broek, daar kan ik niet meer bij. Gelukkig staan mijn collega’s vlakbij. Heel bewust houd ik ze op afstand. Hoe meer mensen dichtbij komen, hoe minder snel ze tot rust komt. De situatie is veilig voor ons allebei, ondanks dat dat me wel heel veel moeite kost. Het voelt een beetje alsof ik op zo’n rodeostier zit.

Het lukt Latitia om op te staan en van mij weg te lopen. Ik beslis om mee te bewegen met haar, maar al snel merk ik dat dat niet handig is. De muur is een prima plek om haar even tegen aan te parkeren, terwijl ik haar naar een andere ruimte maneuvreer. Omdat het me daar echt te pittig wordt die tornado onder controle te houden roep ik er een collega, Tim, bij.

Samen houden we haar in bedwang. Althans, dat proberen we. Ik heb het al bloedheet van die worsteling en in die andere ruimte is het niet bepaald koeler. Ik zweet me kapot en Latitia glibbert elke keer bijna uit onze handen. Tim en ik wisselen blikken uit over de ondraaglijke hitte in de ruimte. We hopen dat het niet te lang meer duurt hier. Tim zegt niets tegen Latitia en laat mij het woord doen. Dat heeft hij goed ingeschat, want het zou haar niet kalmeren als een relatief vreemde zich ermee zou bemoeien. Ik blijf tegen haar praten dat ik er voor haar ben en dat ik niet weg ga. Na enkele minuten barst ze in huilen uit en ligt weer als een baby’tje tegen me aan. Tim en ik schatten in dat het nu wel weer OK is dat hij weg gaat en ik weer probeer met haar in gesprek te raken.

Op dat moment is ze vooral heel verdrietig en angstig voor de nacht. Wederom voor dat moment laten we haar emmertje wat leeg lopen, in de hoop dat ze in ieder geval lekker slaapt. Omdat ze helemaal nat van het zweet is gaat ze eerst even lekker douchen. Zij wel. Ik voel me smerig, maar het duurt nog even voordat ik zelf kan douchen.

NOG STEEDS GEEN RUST

Ontspannen komt Latitia na het douchen beneden. Het is inmiddels al 22:30 uur, maar als ik dit even goed afrond dan is het voor vandaag ook echt klaar. Ik wil net haar haren gaan borstelen als het brandalarm af gaat. SHIT. Eerst maar eens kijken waar het alarm af gaat. Dat blijkt bij de aangrenzende groep te zijn. Mijn collega van die groep komt direct naar me toe om te melden dat het vals alarm is. Ik probeer het systeem te resetten terwijl ik ondertussen de brandweer bel dat het vals alarm is.

Alle kinderen komen naar beneden, geschrokken en slaperig. Dat verrekte brandalarm blijft maar af gaan. Wat een rot geluid zo laat op de avond. Latitia begint weer te stuiteren. Dat kan ik er echt niet bij hebben. Tim houdt contact met de brandweer en blijft proberen het systeem te resetten.

Alle kinderen worden door een andere collega gerustgesteld en weer naar hun bed gebracht. Latitia kan ik later ook rustig en redelijk ontspannen naar bed brengen. Daarna kan het typen beginnen. Ik ben het weekend vrij, en heb echt geen zin om dan nog rapportages te moeten doen. Dus gauw even alles af rapporteren en de computer afsluiten.

Rond 00:30 uur ben ik thuis. Ik voel me vies en ondanks dat ik me ook afgepeigerd voel, is een douche voor het slapen gaan geen overbodige luxe. Het is 00:40 uur als ik onder de douche uit stap. Zo zie je maar weer: bij aanvang van je dienst weet je nooit wat je te wachten staat en hoe vol het emmertje is.


Uitgelichte afbeelding via Pixabay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.